Monika
Sewruk.

Makijaż permanentny zaczął mnie fascynować na długo zanim sama go wykonałam. Zawsze interesowała mnie ta cienka granica między pracą rzemieślnika a pracą artystki — bo pigmentacja ma w sobie obie te rzeczy. Wymaga precyzji, opanowania, znajomości anatomii — ale też wyczucia formy i estetyki. Trzeba widzieć kształt twarzy zanim się go dotknie.

Gabinet otworzyłam w 2008 roku. Zaczęłam od podstaw — uczyłam się u najlepszych w Polsce, potem za granicą. Z biegiem lat wypracowałam własny styl: naturalny, niewidoczny, dopasowany do indywidualnych cech klientki. Nie wierzę w jeden szablon dla wszystkich. Każda twarz jest inna i każda zasługuje na swoje rozwiązanie.

Do gabinetu przychodzą do mnie kobiety w różnym wieku i z różnych powodów. Jedne chcą zaoszczędzić poranny czas. Inne — odbudować to, co zabrała natura albo choroba. Jeszcze inne po prostu pragną poczuć się pewniej. Każdą z tych historii traktuję poważnie. Konsultacja przed pierwszym zabiegiem nie jest formalnością — jest najważniejszą częścią całego procesu.

Wieloletnia praktyka nauczyła mnie, że najlepszy makijaż permanentny to ten, którego nie widać. Klientka wstaje rano i wygląda, jakby właśnie skończyła delikatny makijaż — choć nie dotknęła kosmetyczki. To efekt, który dziś nazywam swoim podpisem.

Stale się dokształcam. Co kilka miesięcy biorę udział w szkoleniach i konferencjach — w Polsce i za granicą. Branża pigmentacji rozwija się szybko, pojawiają się nowe techniki, lepsze pigmenty, bardziej precyzyjne urządzenia. Dlatego mój gabinet zawsze wygląda inaczej niż dziesięć lat temu — chociaż filozofia pozostaje ta sama.

Najbardziej cieszę się, gdy klientka wraca po roku, dwóch — i mówi, że nie wyobraża sobie poranka bez tego, co kiedyś u mnie zrobiła. To dla mnie największa rekomendacja.